Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
capitaneatus m.
* capitaneatus (cathan-, -nia-, -nat-) , -us m. 1 ordo vel gradus vassallorum maiorum q. d. capitanei — Stand oder Rang der hohen Lehnsträger, ‘ Kapitane ’ : Const. II 107,8 (a. 1226) privavimus vavassores et cataneos ... ab honore cathaniatus et vavassoriatus. 2 munus vel potestas capitanei — Amt(sgewalt) eines Hauptmanns, ‘ Kapitäns ’ : a proprie: Chart. Stir. III 54 p. 113,32 (a. 1249) ex iniuncto nobis imperiali mandato -us capitaneatus officio Stirie ( Chart. Carinth. V 100 in o. -natus capitanatus Carinthiae, Carniolae et Marchiae ). Chart. Carinth. V 38 Philippus ..., capitaneus terre F…