cantus simplex

cantus simplex 1. einstimmiger Gesang 2. Bezeichnung für einen kirchentonal einheitlichen Gesang 3. Bezeichnung für einen (rein diatonischen) Gesang ohne chromatische Tonstufen 4. Bezeichnung für einen Gesang mit einer einheitlichen Mensur 5. Bezeichnung für einen Gesang mit eingeschränktem Ambitus — 1. monophonic music 2. term that designates a chant that remains in a single mode 3. term that designates a (strictly diatonic) chant without any chromatic degrees 4. term that designates a composition with one, uniform mensuration 5. term that designates a chant with limited ambitus 1 einstimmiger Gesang — monophonic music [syn.: cantus proprius, cantus planus, cantus Gregorianus, tenor, cantus regalis; opp.: cantus compositus, musicalis iubilatio, contrapunctus] a Definition [s.XV] LmLIoh. Tinct. diff. 3: Cantus... aut simplex aut compositus est. Cantus simplex est ille, qui sine ulla relatione simpliciter constituitur, et hic est planus aut figuratus. Cantus []simplex planus est, qui simplicibus notis incerti valoris simpliciter est constitutus, cuiusmodi est Gregorianus. Cantus simplex figuratus est, qui figuris notarum certi valoris simpliciter efficitur. b Gebrauch — usage [s.IX] LmLMus. ench. 4, 3: simplex et legitimus cantus (glossa: simplex cantus dicitur sine organo). [s.XII] LmLAnon. La Fage I 15, 19: simplicem organum super simplicem cantum. [s.XIII] LmLMus. man. 28, 11: in cantu simplici quatuor tantum regulis cum quinque spatiis utamur (sim. LmLMus. man. 28, 16). LmLPs.-Mur. summa 2296: Hactenus de cantu simplici dictum est, qui simplex dicitur, quia vel cantatur ab uno vel a pluribus uno modo. al. LmLWalt. Odingt. 5, 1, 2. [s.XIV] LmLPhil. Vitr. 19, 9: Aliquando rubeae (sc. notulae) ponuntur ad differentiam proprii, id est simplicis et plani cantus. LmLIac. Leod. spec. 1, 18, 6: cantum planum et simplicem ad mensurabilem trahunt. LmLHeinr. Eger pr. p. 34: de modo componendi cantus ecclesiasticos seu simplices alios (sim. LmLHeinr. Eger 6 p. 66). LmLAnon. Monac. II 3. al. [s.XV] LmLEg. Carl. rit. 2: cantus Gregorianus, id est cantus simplex. LmLEg. Carl. rit. 9: Uterque autem, cantus simplex scilicet, et musicalis iubilatio. al. LmLAnon. Monac. 1, 15: Musica de cantu plano et simplici est simplex vocum sine consonancia sive consonanciis concurrente vel concurrentibus prolacio. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 2, 3: Nulla enim est inter simplicem ecclesiae cantum et commixtas voces sive contrapunctum differentia, nisi quod ibi multi canunt unum et idem, hic vero quidam in gravibus vocibus et quidam in acutis aut superacutis diversa tonantes ... Quid ergo commixtae voces aut quid contrapunctus, certe nil aliud quam cantus simplex duplicatus aut triplicatus et sic in infinitum (inde LmLNicol. Burt. 2, pr. 5). al. LmLAnon. Mell. 2, 9: Subdividitur ulterius cantus mensuralis in quatuor species, scilicet in cantum mensuralem simplicem, bifarium, trifarium, quadrifarium. al. LmLTrad. Holl. VI 40, 9. al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 62. LmLFr. Gafur. extr. 9, 4, 5: simplex cantus vel tenor, quod idem est. ibid.: si velimus discantare istum simplicem cantum (inde LmLContr. Sex s. spec. I p. 307a). LmLIoh. Tinct. nat. 19, 9: postquam omnia principia simplicis cantus Gregoriani summa cum diligentia perscrutati fuissent. LmLIoh. Tinct. nat. 24, 1: Quod commixtio et mixtio tonorum non solum in cantu simplici, sed etiam in composito fiant. al. LmLIoh. Tinct. inv. p. 33: cantus simplices, sive figurati sive plani ... simplicem planumque cantum... predictus simplex planusque cantus regalis cognominatur. LmLAdam Fuld. 2, 2. LmLContr. Quot sunt conc. p. 73a-b. cf. LmLMartinez, Trecento p. 125 sq. 2 Bezeichnung für einen kirchentonal einheitlichen Gesang — term that designates a chant that remains in a single mode [opp.: cantus duplex, cantus mixtus] [s.IX] LmLMus. ench. 4, 3: simplex et legitimus cantus inferius non descendit quam usque ad sonum quintum a finali suo (inde LmLInch. Uchub. 107). [s.XII] LmLGuido Aug. 19: qui cantuum sint dupplices, qui simplices. Simplicium, qui regulares, qui irregulares. Iterum simplicium, qui perfecti, qui imperfecti. LmLGuido Aug. 421: Cantuum alii sunt duplices, alii simplices. Duplices sunt, qui partim plagalem depositionem, partim autenticam habent elevationem. ... Simplices autem sunt, qui in inicialibus vel mediatricibus terminari possunt, predicte formule metas non excedentes, et hos solos etsi non omnes iudicamus regulares. al. [s.XV] LmLTon. Subl. p. 63, 16: quicumque cantus non mixtus, sed simplex visus fuerit praedictas lineas ascendendi et descendendi excedere, peccat in toni sui melodiam. 3 Bezeichnung für einen (rein diatonischen) Gesang ohne chromatische Tonstufen — term that designates a (strictly diatonic) chant without any chromatic intervals[] [s.XII] LmLTheinr. Dov. 3, 12, 1: De ordinibus simplicium <cantuum>. Simplicibus igitur cantibus a simplicibus specierum ordinibus ... ordinum distinctiones excipio. cf. LmLSnyder, Theinred, p. 114; Synder, Tones, p. 54 4 Bezeichnung für einen Gesang mit einer einheitlichen Mensur — term that designates a composition with one, uniform mensuration [opp.: cantus compositus, cantus mixtus] [s.XV] LmLProsd. ital. I p. 233b: in omni cantu simplici, quia unius solius mensure, debent omnes figure, quibus attributa est talis mensura, esse unius et equalis valoris (sim. LmLProsd. ital. II p. 46). ibid.: Item notandum, quod duplex reperitur cantus in arte ista, simplex scilicet et compositus sive mixtus. Simplex est ille, qui vel cuius partes sunt unius simplicis mensure (sim. LmLProsd. ital. II p. 47). 5 Bezeichnung für einen Gesang mit eingeschränktem Ambitus — term that designates a chant with limited ambitus [syn.: cantus anomalus] [s.XV] LmLNicol. Cap. p. 323: sunt nonnulli cantus, qui simplices vel anomali dicti sunt, verbi gratia, quum ascendunt ad quintam vocem supra suam litteram finalem et non plus, et non descendunt inferius.