cantus plusquamperfectus

cantus plusquamperfectus Bezeichnung für einen Gesang, der den Ambitus einer Kirchentonart nicht ausfüllt bzw. ausfüllt bzw. übersteigt — term that designates a chant, the ambitus of which is less than that prescribed, or is precisely that prescribed, or expands the range beyond that prescribed [s.XIV] LmLMarch. luc. 10, 1, 3: quilibet cantus planus, qui secundum suum nomen mensuram habet, supra vel infra quam non potest, ut est perfectus, imperfectus, plusquamperfectus, mixtus et commixtus (cf. March. luc. 11, 2, 20-30). LmLMarch. luc. 11, 4, 171: si aliquis cantus huius toni incipiatur in ⋅D⋅ gravi, vel in aliqua parte sui ad ipsum attingat, et ultra dyapason a fine non transeat, talis cantus dicetur perfectus supra et infra (inde LmLBonav. Brix. 15, 100). al. LmLIac. Leod. spec. 6, 75, 17: Cantus... minus participant de perfectione quam illi in aliis duobus gradibus. Unde ab actore quaestionum in musica vocantur imperfecti, quantum ad plagales illos, nec superius attingunt diapente, nec inferius diatessaron (cf. Quaest. mus. 1, 19 p. 42: Imperfecti (sc. modi) vero maxime dicuntur plagales neque superius diapente attingentes neque inferius diatessaron admittentes). [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 2, 27 p. 294, 27: omnis cantus aut est imperfectus aut perfectus aut perfectus et plusquamperfectus. Nam imperfectus est, qui non implet modum suum, id est diapason, perfectus, qui implet. Perfectus et plusquamperfectus, qui superat aut superius aut inferius. al. LmLIoh. Legr. rit. 2, 1, 4, 9: cum non paucis aliis huius formae planis cantibus tam perfectis quam imperfectis et plusquamperfectis. LmLIoh. Legr. rit. 2, 1, 6, 2: exempla de perfectis cantibus, hoc est suas, in quibus creati sunt constitutiones adimplentibus, ut illis cognitis imperfecti, qui debito minus habent, vocentur, []... qui vero metas in aliquo transcendunt debitas, plusquamperfecti. al. LmLFr. Gafur. extr. 8, 17, 5: Si autem aliquis cantus huius toni incipiatur in ⋅d⋅ gravi vel in aliqua parte sui ad ipsum ⋅d⋅ attingat dyapason et ultra a fine non transeat, talis cantus dicitur perfectus supra et infra. Si vero ad ipsum ⋅d⋅ attingat et ultra dyapason a fine ascendat, tunc dicitur plus quam perfectus supra et mixtus infra. v. cantus perfectus - cantus imperfectus