cantus falsus

cantus falsus 1. kirchentonal fehlerhafter Gesang 2. Bezeichnung für einen Gesang, der hexachordfremde Töne verwendet — 1. modally defective chant 2. term that designates a chant that uses pitches foreign to a hexachord 1 kirchentonal fehlerhafter Gesang — modally defective chant [s.XII] LmLAnon. La Fage I 8, 4: Sunt enim, ut diximus, quatuor manerie cantuum, quae per octo modos divisae omnes []cantus, tam regulares quam irregulares praeter falsos, recipiunt et includunt, falsos enim non terminant, sed excludunt. LmLAnon. La Fage I 8, 9: Falsus (sc. cantus) autem ille est, qui nullam regulam servans, sed per regionem dissone compositionis progrediens et naturalem musicae ordinem non sequens in musica notari non potest. [s.XIII] LmLMetrol. 28 p. 81: Et si vox aliquo modo, id est tono supra notato inferius descenderit vel superius ascenderit quam supra diximus, tunc falsus erit cantus. LmLAmerus 1, 2. [s.XV] LmLGuill. Pod. 4, 22. 2 Bezeichnung für einen Gesang, der hexachordfremde Töne verwendet — term that designates a chant that uses pitches foreign to a hexachord [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 66, 10: Vocatur autem irregularis mutatio „falsa mutatio“, propterea quia vox mutatur in vocem, quae sibi non vere, sed false coniungitur; vocatur etiam falsa musica, quia vadit contra regularem vocum in gammate <dispositionem>. ... et qui tactis irregularibus utuntur mutationibus, cantu falso utuntur.