Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
campanarium n.
* campanarium , -i n. turris campanarum, campanile — Glockenturm ( interdum de parte superiore turris, e. g. l. 49; de re v. J. Sauer, Symbolik des Kirchengebäudes. 1902. p. 140sqq.; cf. Gloss. III 180,72 St.-S. -um campanarium glochus. 383,43): 1 proprie: Notker. Balb. gest. 1,29 p. 40,6 quod (campanum) ... iussit rex in -o campanario suspendi. Wolfher. Godeh. I 37 p. 195,24 cuius (paradisi) turres et etiam -um campanarium , quod ipse super idem amplum mira artificii ingeniositate et insuper magna deaurationis praeciositate ... composuit, optimis campanis ... adimplevit. Ekkeh. IV. cas. 43 p.…