Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
burgmannus m.
* burgmannus (borg-, borch-, buruh-) , -i m. ( cf. theod. vet. burcman) 1 qui beneficium castrense obtinet — Burglehnsmann ( cf. Dt. Rechtswb. II. p. 630): Chart. Osn. III 378 p. 259,22 (a. 1268) molendinum ... Willehelmo militi pro castrensi feodo in Redekenberg ... contulimus ... et in eodem castro bo-us borgmannus remanebit. p. 259,32 heredes ... in castro ... bo-i borgmanni remanebunt. 619 coram borchmannis ( burg- burgmannus B ) nostris (sc. comitis). 2 civis — Bürger : Chart. Hans. III 599 p. 381,4 (c. s. XI. 2 ) non licebat eis (hominibus imperii) aliquod forceapum facere buruhmannis (s…