Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
buckelære mhd. st. m.
mhd. st. m., vgl. Lexer, Hwb. 1,376 f. s. v., frühnhd. buckeler, buckler; mnd. bok(e)lêr(e), mnl. bokelare m. f.; an. buklari; vgl. frz. bouclier. — Graff III, 42.
Glossenbelege des 13. u. 14. Jhs. im Nom. Sing.
bukkellær: Gl 3,323,61 (SH f). — bu-kelere: Gl 3,716,60; buo-: 374,27 (Jd).
Schild mit einem Schildbuckel: ancile Gl 3,323,61. pelta parma idem 374,27. scutum 716,60.