Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bruggôn sw. v.
sw. v., mhd. nhd. brücken; mnd. brüggen; ae. brycgian. — Graff III, 281.
bruccôta: 3. sg. prt. Nc 826,24 [193,8].
eine Brücke bauen, schlagen: uber Alpheum fluuium br. er [vgl. fecit pontem aeneum super Alpheum fluvium, Rem.].