Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
brédan ae. sw. v.
ae. sw. v.; ahd. bruoten, mhd. brüeten, nhd. brüten; mnd. brden, mnl. broeden.
brędit: 3. sg. Gl 1,590,32 (Carlsr. Aug. cxxxv, 10. Jh., Sg 299, 9./10. Jh.; lat. perf.).
wärmen, warm halten: brędit (1 Hs. br. ł bruitit) [ibi habuit foveam ericius, et enutrivit catulos, et circumfodit, et] fovit (cubat) [in umbra eius, Is. 34,15].
Vgl. Leydecker S. 74.]