Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
brecka sw. f.
sw. f.
bre-cha (Wien 2400), -hcha (clm 2612): nom. sg. Gl 3,231,57 (SH a 2, 12. Jh.); verschrieben: bivicha: dass. 4,134,12 (Sal. c, vgl. Anm. z. St.).
die Bracke (weibliches Tier): für den Hofhund: brecha canilla Gl 3,231,57. 4,134,12.
Vgl. Palander, Tiern. S. 39.
Vgl. bracko sw. m., breckin(na), brackin(na) st. f.