Hauptquelle · Ladinisch-Deutsch (Mischí)
botun
botun [bo·tụŋ] m. (-s) 1 (pro n guant) Knopf m. 2 ‹tecn› Druckknopf m., Drucktaste f. 3 Auslöser m., Bedienungsschalter m. 4 Noppe f. ◆ botun da regolé Einstellknopf m.; botun de comane Betätigungsknopf m.; botun de corn Hornknopf m.; botun de corn de cerf Hirschhornknopf m.; botun dl vënter ‹anat› Nabel m., Bauchnabel m.; botun dla braia Hosenknopf m.; botun dla bronsina Klingelknopf m.; botun dla ciamëja Hemdenknopf m.; botun d’or (tornedöra) (Trollius europaeus) ‹bot› Butterblume f. ▬ cují sö n botun einen Knopf annähen; daurí sö i botun s aufknöpfen; le botun s’á destaché dal samare der Kn…