Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
boniformis
* boniformis , -e . 1 de Deo i. q. ad bonum informans — zum Guten formend : Albert. M. summ. theol. II 2,6,2 p. 125 a ,7 ‘imago Dei est angelus ..., suscipiens totam ... pulchritudinem -is boniformis ( PG 3,724 B ἀγαθοτύπου) deiformitatis’. p. 127 b ,15 non est conveniens dicere, quod aliquid secundorum totam possit recipere pulchritudinem -is boniformis Dei. 2 de creato i. q. ad bonum informatus, boni particeps — zum Guten geformt, des Guten teilhaftig : Albert. M. summ. theol. II 2, 6,2 p. 125 a ,31 -em boniformem esse non est proprium angelis, sed commune omnibus his, quae a Deo bono facta …