Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bluostrâri st. m.
st. m.; got. (gud)blostreis; vgl. ae. blótere; an. blótmaðr. — Graff III, 260.
pluostrara: nom. pl. Gl 2,763,7 (clm 14 747, 10. Jh.).
einer, der Götzenopfer darbringt, Opferer: [in comitatu autem eius (des Xerxes) erant] sacrificatores [et arioli et magi et incantatores, Pass. Sim. et Judae 534,22].