Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
blûgo adv.
adv., mhd. blûge; vgl. frühnhd. bleug, nhd. dial. bair., schwäb. blaug Schm. 1,325, Fischer 1,1183, tirol. blauge Schöpf 45, schweiz. blūg Schweiz. Id. 5,39; vgl. an. bljúgr. — Graff III, 247.
blugo (FV), bluogo (P, vgl. Braune-Mitzka, Ahd. Gr. § 41 Anm. 2): O 2,4,38.
zaghaft, schüchtern, scheu, furchtsam, Gegensatz zu bald: thoh er (der Teufel) si ubiles so bald ... thoh wan ih, bl. er ruarti thia mihilun guati.