Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
blicfiur st. n.
st. n. — Graff III, 676.
plich- (Np), plic- (Npw) -fiur: acc. sg. NpNpw 104,32; plig-: dass. Nc 713,1 [37,13]. — blich-fiur-: dat. sg. -e Np 77,48; blig-: nom. sg. -] Nc 749,27 [89,8]; nom. pl. -] 760,26 [105,12].
Feuer des Blitzes, Blitzstrahl: so er aber uuelicha suht sculdigen menniskon drolicho beneimda . so miskelota er heiz fiur . zu dero lufte . ih meino pligfiur Nc 713,1 [37,13]. diu sunna danne (im August) prennet . samoso bligfiur [vgl. sicut enim fulmina omnia exurunt, ita ardor solis quando est in Leone mense Augusto, consumit et exurit omnia, Rem.] 749,27 [89,8]. fone dero lufte choment tiu bligfiur 760,26 [105,12]. prennentez plichfiur machota er in iro lande ignem comburentem in terra ipsorum NpNpw 104,32. vnde iro feho gab er hagale unde ander daz sie besazzen demo blichfiure et tradidit grandini iumenta eorum . et possessionem eorum igni Np 77,48.