Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
blâsa1 (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., mhd. blâse, nhd. blase; as. blâsa, mnd. blâse, mnl. blase. — Graff III, 236.
Nur im Nom. Sing. belegt, so daß über starke oder schwache Flexion nichts ausgesagt werden kann.
blas-: nom. sg. -a Gl 3,75,45 (SH A, 4 Hss.). 262,76 (SH a 2). 363,30 (Jd). 392,42 (Hildeg.). 492,3 (Wien 10, 11. Jh.). 510,54. 4,210,52. [Wa 108,2]; -e 3,52,44 (14. Jh.). Beitr. 73,260,107 (mus. Brit. Arund. 225, 14. Jh.); -] Gl 3,75,46 (SH A, 12. Jh.). 1) Blase, Harnblase: vesica Gl 3,52,44. 75,45 (2 Hss. blât(a)ra). 262,76 (2 Hss. blât(a)ra). 363,30. 492,3. 510,54. 4,210,52. biuanz vesica 3,392,42. [blasa vesicula [, quamvis parva, magnum tamen sonitum displosa emittat, Is., Et. xiii, 8,2] Wa 108,2.] 2) Hautblase, -bläschen, Pustel: blase pustula [si fuerit, melli superadde iugatam (violam), Macer Flor. 1364] Beitr. 73,260,107.