Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bitt(i)rî st. f.
bitt ( i ) rî st. f. , mhd. bitter(e), nhd. dial. schweiz. bitteri Schweiz. Id. 4,1857, schwäb. bad. bittere Fischer 1,1145, Ochs 1,241 ; vgl. got. baitrei. — Graff III, 89. pitt-ri: nom. sg. Gl 1,26,35 ( PaKRa ); -iri: dass. 2,424,31; dat. sg. 275,1 ( M, 2 Hss., lat. abl. ); -eri: nom. sg. Nk 453,7/8; dat. sg. Gl 2,2,52; acc. sg. Npgl 85,5. — bitt-iri: dat. sg. O 2,11,47; acc. sg. 5,8,50; -er-: nom. sg. -i NpNpw Cant. Ez. 16/17 (Np -î); gen. sg. -i 13,3 ( lat. abl. ); -e S 154,46 ( Hi. u. Hö. ); dat. sg. -i Nb 83,24 [93,25]. Np 88,26; acc. sg. -i 20,4; -e W 20,3. 21,6. — bitdere: acc. sg. W M…