Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
birunen sw. v.
sw. v., mhd. berunen; zu einfachem -n- bei schwundstufigen Bildungen vgl. Seebold, Starke Verben S. 376. — Graff II,526.
be-runent: 3. pl. WC 139,2 [247,7].
etw. überfluten, bildl.: heuigiu uuazzer ne mohton irleskan die minna, noh die aha berunent sie aquae multae non potuerunt extinguere caritatem, nec flumina obruent illam [Cant. 8,7] (WA birinnan).
Vgl. birinnan, run.