Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
bigamus
bigamus , -a, -um . ( cf. δίγαμος) ? form. -ius: p. 1472,33. 1 adi.: digamus, alterum matrimonium post mortem prioris coniugis agens — wiederverheiratet (de re v. l. 26): Conc. Karol. 3 B ,11 ut nullus episcoporum audeat ... clericum -um bigamum ... ad sacros ordines promovere. Gerhoh. ad Innoc. p. 233,20 -as bigamas viduas. Chron. Erf. mod. II a. 1274 p. 270,4 -os bigamos mundanos prohibet papa ferre tonsuram eqs. 2 subst. masc. : a qui digamus est — ein zum zweiten Male verheirateter Mann ( cf. Gloss. IV 40,43 St.-S. -us bigamus zwirgehiter. al. ): Ordo Rom. 35,52 -os bigamos ... ad sacros o…