Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
bifurcor
* bifurcor , -atus sum , -are bifurcari . anat. i. q. in duas partes vel duos ramos dividi, modo furcae digredi — sich in zwei Teile oder Äste spalten, sich gabeln : Ps. Copho anat. 56 quae (vena) venit usque ad renes et ibi -atur bifurcatur . Maurus (?) anat. II p. 18,13 trachea arteria ... -atur bifurcatur in duos magnos ramos. Frid. II. Imp. art. ven. 1 p. 75,10 os furcule ab isto loco -atur bifurcatur . Albert. M. animal. 1,89 illa (pinna) ... -atur bifurcatur propter hoc, quia ibi (sc. in facie pectoris) piscis spissus est. Albert. M. (?) animal. quaest. 4 app. 6 p. 149,80 quae (venae) in…