Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bifuntanussid st. n. oder st. f.
st. n. oder st. f. — Graff III, 539 s. v. bifuntnussida.
pi-funtinussidi: acc. pl. oder sg. Gl 2,450,64 (clm 14 395, Paris Nouv. acqu. lat. 241 -nvss-, beide 11. Jh.).
das Erdachte, auf den heidnischen Kult bezogen: inventa [regum pro salute publica Pompiliorum nostra carpunt saecula, Prud., P. Rom. (X) 402].
Vgl. Lauffer S. 369 ff.