Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
bicornis
bicornis , -e . nom. sg. -us: p. 1470,5. 1 adi. : a duo cornua habens, falcatus — zweihörnig, sichelförmig : Sedul. Scot. carm. 1,11,6 referta post -e bicorne luna stemma lumine. b bidens — zweizinkig, zweizackig : Wandalb. mens. 98 vitibus ... addunt furcas ... -es bicornes ( Wenr. carm. 452 studiis nostris est pluris furca -is bicornis ). c duos alveos habens — zweiarmig : Ermenr. ad Grim. 35 p. 575,8 -is bicornis dicitur ceu ibi in duo cornua fluens (item de Rheno: Epitaph. var. I 23,2,3 Rhenusque -is bicornis [ -us bicornus WV ]. al. ). Gozech. epist. 6 p. 888 B -is bicornis Mosa. d duobus…