Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
benenatus
benenatus (bene natus) , -a, -um . 1 adi.: nobili loco ortus — von hoher Geburt : Form. Wisig . 9 p. 581,25 intercedentibus nobilibus atque bene natis viris. Caes. Heist. mirac. I 9,48 p. 203,1 miles quidam ministerialis bene natus ( Chart. Traiect. 1561 p. 311,11sqq. comes Gelrie nullam exactionem faciet in -os benenatos ministeriales episcopi ... et ... episcopus non faciet exactiones in ministeriales comitis Gelrie -os benenatos ). nom. propr. : Chart. Ital. Ficker 186 p. 228,36 (a. 1193) B-um Benenatum , viatorem consulum. p. 229,14 sqq. 2 subst. neutr. plur.: bonae indoles — edle Gaben : …