Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
beneficus
beneficus (-nif-) , -a, -um . 1 adi. : a de hominibus: α benevolens, clemens, liberalis, benignus — wohlwollend, gnädig , freigebig, mildtätig : Epist. Teg. I 22 grates conscribere -entissimae celsitudini vestrae (sc. comitis). 35 tit. Brunoni, domno -entissimo beneficentissimo . Helm. chron. 33 p. 63,16 apud quos pius et -us beneficus semper extitistis (sc. imperator). Chart. ord. Teut. (Thur.) 103 p. 79,35 cum aliquis -us beneficus et gratis stipendiis sibi reddit obnoxios. al. in imag.: Chart. Raitenh. 152 p. 133,5 (a. 1244) fratribus ... manum -am beneficam porrigentes (sc. archiepiscopus)…