Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
benefactum subst.
subst. benefactum (bene factum), -i benefacti n. 1 quod bene vel honeste actum est, bonum opus — gute oder edle Tat, gutes Werk : Walahfr. Mamm. 21,33 laudat brutus -a benefacta magistri ... leo ( Ruotg. Brun. 44 p. 47,9 ut ... aut Deum in -is benefactis laudet aut se in malefactis accuset homo ). Ekkeh. IV. carm. var. I 1,3 -is benefactis sanctificari. Wipo gest. prol. p. 7,8 qui eorum (regum) bene facta scriptis suis manifestabunt. Lamb. Leod. Matth. I 1203 -i benefacti prodiga virtus. Chart. Babenb. 100 salutis, quam in ... -is benefactis suis promereri speravit dux. Chart. Tirol. 1278 p. 3…