Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
bannitus adi.
adi. bannitus , -a, -um . 1 (banno) iussus, mandatus, indictus — (durch Bann) befohlen, geboten, verordnet, verbindlich : a latius: α publ.: MLW Dipl. Conr. II . 234 per -am bannitam imperii nostri constrictionem precoepimus MLW eqs. β eccl. ( cf. R. Bauerreiß, Kirchengeschichte Bayerns. II. 1950. p. 126): Const. I 44,1 (a. 1036) -um bannitum ieiunium trium dierum ( MLW Vita Meinw. 178 p. 100,35 ut omnes -um bannitum MLW i. ... observent. MLW al. ). b strictius: α ad placitum convocatus — zur Gerichtsverhandlung aufgefordert : MLW Capit. reg. Franc. 252 p. 218,32 comes ... cum -o bannito popul…