Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
baccalaris m.
* baccalaris , -is m. (fort. a gall. * bakkano ‘ rusticus ’ ; cf. J. Hubschmid, ZRomPhil. 66. 1950. p. 343; v. et Glossarium mediae Latin. Cataloniae. I. 1962. p. 209sq.) script. : bacalla-: l. 41.51. bacha-: l. 49. bachel-: l. 44.48. bacel-: l. 47sq. -re(us): l. 51. 1 servus, vassus — Knecht, Vasall : Rod. Glab. hist. 5,4 exiit diabolus ... inclamando: ‘meus bacallaris ubi est?’ 2 qui inferiorem in studiis gradum adeptus est — Bakkalaureus : a spectat ad artes: Chart. Lux. III 48 p. 48,12 (a. 1249) inhibere curetis bachelario ..., ne se de scolis regendis ... intromiscat. b spectat ad theolog…