automatum

automatum, -i n. (αὐτόματον) gen. MLWpl. -tum: MLWl. 27. 1 quod se ipsum movet — ein sich selbst Bewegendes: MLWAlbert. M. metaph. 1,2,10 p. 27,8 (ed. B. Geyer. 1960) ‘-aautomata’ (p. 983^a,14 ταὐτόματα), hoc est per se effectus existentes et non per accidens alicuius causae. p. 27,80 ipse (qui nihil miratur) scit -umautomatum et prodigiorum causas. 1,3,10 p. 40,67 ‘neque ...’ conveniens est existimare huius (bene esse) causam sibi ipsis esse ‘ipsa -aautomata’ (p. 984^b,14 αὐτομάτω) sive effecta MLWeqs. 7,2,5 p. 344,27 (ed. B. Geyer. 1964) ‘alia fiunt’ a ‘natura, alia’ ab ‘arte, alia’ autem sunt ‘-aautomata’ (p. 1032^a,13 ἀπὸ ταὐτομάτου) sive per-se-facta MLWeqs. MLWibid. MLWal. 2 motus, qui per se fit — Selbstbewegung, Selbstlauf: MLWAlbert. M. metaph. 7,2,6 p. 346,28 (ed. B. Geyer. 1964) ‘si’ ... est incohatio illa (sc. sanandi) ‘ab -oautomato’ (p. 1032^b,23 ἀπὸ ταὐτομάτου) sive a per-se-fiente sive a casu vel fortuna. 7,2,10 p. 352,11 ‘alia sunt’ simul ab ‘arte et ab -oautomato’ (p. 1034^a,10 ἀπὸ ταὐτομάτου). MLWal. Schmidt