Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
audibilis
audibilis , -e . 1 qui audiri potest — hörbar : Rup. Tuit. off. 2,9 p. 40 C quo (sermone) in aures dimisso id, quod -e audibile est, cito absumitur. Gerhoh. epist. 7 p. 499 C auditu mediante -e audibile humanum verbum capitur. Albert. M. phys. 3,2,4 p. 212 b ,12 vox ... est -is audibilis per se. meteor. 3,3,7 p. 647 a ,39 est materia visibilis et -is audibilis fulgur. summ. theol. 18,75,1 p. 780 b ,8 angelus formavit voces per linguam asinae -es audibiles . al. subst. neutr.: Albert . M. anim. 2,3,1 p. 231 b ,17 speciem visibilis et -is audibilis . 2 ad auditum pertinens — Gehör- : Richard. An…