Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
attributum subst. n.
subst. attributum , -i n. qualitas (propria et substantialis) ascripta vel conveniens, proprietas, appropriatum — (als charakteristisch und wesentlich) zugeschriebene oder zukommende Eigenschaft, Wesensmerkmal, Attribut : 1 philos.: Albert. M. sacram. 134 invenitur in omni opere aliquid, quod convenit -is attributis omnium personarum (trinitatis). cael. hier. 6,6 p. 154 a ,25 potestates, dominationes et virtutes sumuntur penes -um attributum patris, quod est potentia eqs. veget. 2,1 investigandum est ..., quae sint sibi (plantae) primo et per se convenientia et quae sibi et aliis quibusdam -a …