Eintrag · Mittellateinisches Wb.
attributum subst. n.
subst. attributum, -i n. qualitas (propria et substantialis) ascripta vel conveniens, proprietas, appropriatum — (als charakteristisch und wesentlich) zugeschriebene oder zukommende Eigenschaft, Wesensmerkmal, Attribut: 1 philos.: MLWAlbert. M. sacram. 134 invenitur in omni opere aliquid, quod convenit -isattributis omnium personarum (trinitatis). MLWcael. hier. 6,6 p. 154a,25 potestates, dominationes et virtutes sumuntur penes -umattributum patris, quod est potentia MLWeqs. MLWveget. 2,1 investigandum est ..., quae sint sibi (plantae) primo et per se convenientia et quae sibi et aliis quibusdam -aattributa. MLWanimal. 11,11 quaedam -orumattributorum suorum (sc. animalium) sunt diversa et quaedam eadem. MLWsumm. theol. II 39,1,3 p. 446b,21 -aattributa divina dicunt modum creationis, quo creaturae exeunt ab ipso MLWeqs. MLWibid. MLWal. operatio appropriata — eigentümliche Wirkung: MLWAlbert. M. sacram. 125 p. 85,73 quaeritur, an iustificatio sit -umattributum sapientiae vel potentiae vel bonitatis. 134 p. 91,4 gratia est -umattributum bonitatis spiritus sancti. 2 usu communi: Notker. Balb. (?) epist. (ed. MLWPez, Thes. anecd. VI 1 p. 108) trahendum est argumentum ex omnibus -isattributis personae MLWeqs. Payr