Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
attamen
1. attamen (at tamen) particula. script. adt- adtamen : occurrit in schedulis nostris usque ad s. IX. in. postponitur: l. 13. rhythm. -tá- attámen : l. 13. 1 usu concessivo i. q. tamen, nihilominus — dennoch, trotzdem : a in enuntiatis vel membris iuxtapositis: Aldh. ad Acirc. 100,3 nunc mea divinis complentur viscera verbis ...; at tamen ex isdem nequeo cognoscere quicquam. Rhythm. 134,17 nec 〈est〉 se ... ceteris preponere nisus ecclesiae in arce; fugiens -n attamen coactus sumpsit sacerdotium. Wett. Gall. 1 humiliter rennuens, ad-n adtamen Christo exemplo oboediens. Waltharius 611 an deus es…