Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
arrepticius
arrepticius (-tius) , -a, -um . script. : are-: l. 13. ? - pci(us) , -pti(us): l. 13.16. metr. -tĭc-: l. 15. saepe subst. masc. vel fem. 1 a spiritu immundo possessus, energumenus — besessen ( cf. Gloss. I 631,43 St.-S. -um arrepticium tivuoluvinnantaz [ spectat ad Vulg. Ier. 29,26 ut 636,48 -um arrepticium kichriphantan]. IV 36,31 -us arrepticius toponter) : Amulo epist. 1,9 p. 368,10 etsi quidam illorum fallacium ... vere inergumini et -i arrepticii essent. Annal. Fuld. II a. 849 p. 39,12 per os cuiusdem -tii arreptitii (arepcii 3 ). Theod. Trev. mirac. Celsi 10 quaedam -tia arreptitia faemi…