Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
arcarius m.
1. arcarius (arch-) , -i m. 1 faber lignarius — Schreiner : Albert. M. sent. 1,6,1 p. 199 a ,23 ut -us arcarius praemeditatur, in qua parte materiae arcae faciat fundum eqs. 2 thesaurarius — Schatzmeister ( cf. Gloss. III 184,44 St.-S. erarius vel archarius drise kamerere): a eccl.: α curiae Romanae ( cf. Bresslau, Urkundenlehre. I. p. 201): Ioh. VIII. epist. A 224 p. 200,1 Marinum ... episcopum et -um arcarium sedis nostrę. Dipl. Otton. III . 278 p. 703,14 Leo, -us arcarius sanctę apostolicę sedis ( de eodem: p. 700,27. 703,32. 339 p. 769,21). Liutpr. hist. 9 p. 166,5 Andreas -us arcarius . L…