Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
apostaticus
apostaticus , -a, -um . ( ἀποστατικός) I adi.: qui apostasiae vel apostatae est, praevaricatorius , rebellis, impius — den Abfall oder den Abtrünnigen betreffend , abtrünnig, ketzerisch, gottlos : A de apostasia a Deo vel fide: 1 strictius: Godesc. Saxo conf. p. 52,6 diabolum ... cum omnibus angelis suis -is apostaticis ( Otloh. Wolfk. 15 med. ). Rather. laps. 4 ( PL 136,484 A ) peccatum -um apostaticum . serm. 6,2 cum ... pugnare contra domini mei fideles ... non solum perfidum , sed et ... -um apostaticum sit eqs. Wipo gest. 33 p. 52,7 Liutizi olim semichristiani, nunc per -am apostaticam ne…