Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
anthropus m.
* anthropus (-tr-) , -i m. ( ἀνθρωπος) form. gr. : nom. sg. -os: l. 28.34. acc. sg. -on: l. 33. gen. pl. -on: l. 31. metr. -trŏp-: l. 30. homo, vir — Mensch, Mann : Ioh. Scot. carm. 2,8,37 ἀντρωπος factus sumens de virgine carnem. Abbo Sangerm. bell. 3,84 antropus (gloss.: homo) ast agamus caelibatum colat. Ekkeh. I. hymn. p. 118 odon ad antropon corda parat Deo Iohannes Baptista. Carm. cod. Guelf. Gud. 335 f. 38 v tum Deus ἀντροπον sexta limaverat aura. Albert. M. top. 1,2,4 p. 256 b ,18 quid significetur per hanc vocem ‘- ος ’, et respondetur ‘homo’. vice nom. propr. : Alcuin. epist. 38 tit.…