Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
anklac mhd. st. m.
anklac mhd. st. m. an-clach: nom. sg. Gl 1,744,33 ( M, clm 17 403, 13. Jh. ). mit Lärm und Geschrei vorgetragener Angriff , lärmender, heftig erregter Vorstoß gg. jmdn.: impetum [ fecerunt unanimiter in eum ( Stephanus ), Acta 7,57 ] ( 5 Hss. anaklaph, 1 Hs. anatûht , 1 Hs. analouf).