Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
angulôn sw. v.
sw. v. — Graff I, 346.
gi-angilotiu: part. prt. nom. sg. f. Gl 1,408,25 (Rf).
mit Haken, Stacheln versehen: [h]amata. Das lat. Lemma ist verstümmelt aus [(Goliath) lorica squamata induebatur, 1. Reg. 17,5].