Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
anesprāche st. F.
anesprāche , st. F.
- nhd.
- „Ansprache“, Anklage, Anspruch, Anrecht, Forderung, Ansprechung, Rechtsanspruch, rechtliche Forderung, Rechtsstreit, Herausforderung zum Zweikampf, Einspruch, Darstellung einer gerichtlich zu verhandelnden Sache, Anfechtung
- Vw.:
- s. kampf-
- Hw.:
- vgl. mnl. aensprake, mnd. anesprāke*
- Q.:
- Heimesf (1200-1210), RWh, DSp, Ot (FB ansprāche), Eckh, HandfWien, HNI, KlKsr, Krone, Kulm, Lanc, Loheng, Nbu, NvJer, OvW, Reinfr, SchwSp, StRAugsb, StRFreiberg, StRMünch, Trist, Urk, WeistGr, Zitt
- E.:
- ahd. anasprāhha 2, anasprācha, st. F. (ō), „Ansprache“, Anruf, Anspruch; s. ane, sprāche
- W.:
- nhd. Ansprache, F., Ansprache, DW 1, 467, DW2 2, 1370
- R.:
- ansprāche des kampfes: nhd. Aufforderung zum gerichtlichen Zweikampf
- L.:
- Lexer 6b (ansprāche), Lexer 366a (anspræche), Hennig (ansprāche), WMU (ansprāche 150 [1271] 1330 Bel.), MWB 1, 281 (anesprāche), FB 19a (ansprāche), LexerHW 1, 78 (ansprâche), Benecke/Müller/Zarncke II/2, 536a (ansprâche), LexerN 3, 27 (ansprâche), DRW