Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
anathematicus
* anathematicus , -a, -um . 1 adi. : a ad anathema pertinens — zum Bann gehörig, Bann- : Bruno Querf. Adalb. B 18 (ed. Kolberg) vinculis -is anathematicis nectimus. b exsecrabilis, anathemate dignus — fluchwürdig, den Bann verdienend : Berth. (?) annal. a. 1070 p. 274,44 ille -us anathematicus episcopalem cathedram pervicax invasor ... usurpavit. a. 1079 p. 317,34 tyrannum. p. 321,39 concilium. p. 322,1 in pacis ... -os anathematicos induratosque contemptores. 2 subst. masc.: qui anathemate perculsus est — ein vom Bannfluch Getroffener : Gerhoh. aedif. 51 p. 166,16 si ... aliud evangelizant, .…