Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
anasagâri st. m.
st. m., mhd. ansager, nhd. ansager; vgl. mnd. ansegger, mnl. aensegger. — Graff VI, 108.
ana-sag-arun (2 Hss.), -a (2 Hss.): dat. pl. Gl 2,136,15.14 (M).
Ankläger, Beschuldiger, Angreifer: [iussus est ... papa Symmachus ..., cum] impugnatoribus [suis in disceptatione confligere, Symm., Syn. Rom. p. 334].
Vgl. DRWb. 1,709 f.