Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
anahabên sw. v.
sw. v., mhd. nhd. anhaben; mnd. anhebben, mnl. aenhebben; got. anahaban. — Graff IV,730.
ana-haben: inf. Nc 793,17 [150,16]. Nk 468,8. 494,23 [113,13. 142,8].
etw. anhaben, tragen: (tu bist quon) anahaben daz kescuhe dero comicorum soccumque ferre comicum Nc 793,17 [150,16]. taz anahaben . bezeichenet keskuhen uuesen . unde gesareuuit uuesen quia habere quidem significat calciatum esse . armatum esse Nk 468,8 [113,13]. alde chit man unsih anahaben. Also uuir eigen den rogh . unde andera uuat aut quae circa corpus sunt. Ut vestimentum . vel tunicam 494,23 [142,8].
Vgl. anahabid.