Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
anafertîg adj.
adj. — Graff III, 585 f.
ana-vartigiu: nom. pl. n. Gl 2,652,24 (clm 18 059, 11. Jh.).
ana-uert-: Grdf. -ig Gl 4,351,40 (Trient 1660, 11. Jh.); ane-: -ic 2,695,32 (Melk n. sign., 11. Jh.).
am Wege liegend; im feindlichen Sinn: angreifbar, Angriffen ausgesetzt: [effigiem Xanthi Troiamque videtis, ... quae fuerint minus] obvia [Grais, Verg., A. iii, 499].