Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
anablâen sw. v.
sw. v.; afries. onbla; ae. onbláwan (red. v.). — Graff III, 235.
ana-plait (Pa), -plahit (K): part. prt. Gl 1,20,4, vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 244, Baesecke, Beitr. 55,351, Kögel S. 191.
anwehen, an-, einblasen, an-, einhauchen: pifuntan anapl. inliuhtit afflata, inspirata illuminata [CGL iv, 472,15, Aff.].