Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
amiciter adv.
adv. amice , amiciter . 1 gener.: a familiariter, benigne — freundlich, freundschaftlich, gütig : Abbo Sangerm. bell. 3,90 virtutes cunctę comitantur -r amice, amiciter (gloss.: amicaliter) illum ( Ecbasis capt. 713). Mirac. Bonon. 10 ( MGScript. XXX p. 1031,43) eum vir venerabilis -r amice, amiciter per mentum accipiens erexit. more affinis — als Verwandter : Otto Frising. gest. 1,20 p. 33,12 eum -e amice tamquam sororis suae maritum monet. b prompte — entgegenkommend : Chart. Hans. I 433 p. 148,24 (a. 1252) telonearius debitum suum -e amice recipiat, ut illum pacifice abire permittat. 2 iur.…