Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
amicabiliter adv.
adv. amicabiliter . I gener. i. q. amice, benigne, benevole — freundlich, freundschaftlich, wohlwollend : Form. Augiens. C 15 venerabiliter atque -r amicabiliter obediens obsequi. Arnulf. Halb. ad Heinr. p. 474,9 nemo in -r amicabiliter accipiendo paratior. Thietm. (?) chron. 5,18 libenter et -r amicabiliter eum adiuvabat. Albert. M. eth. 8,1,5 p. 526 a ,16 secundum habitum sic dispositi sunt amici, ut -r amicabiliter operari possint. al. v. et l. 56. familiariter — als Vertrauter : Dipl. Heinr. III . 25 p. 32,37 pro meritorum probitate -r amicabiliter usus est nostra familiaritate. II spec.: …