Ambrosianus

Ambrosianus -a, -um 1. ambrosianisch (Form der Hymnendichtung in jambischen Dimeterstrophen) 2. ambrosianisch (der Mailänder Liturgie zugehörig) — 1. Ambrosian (form of hymn poetry in iambic dimeter) 2. Ambrosian (belonging to the liturgy of Milan) 1 ambrosianisch (Form der Hymnendichtung in jambischen Dimeterstrophen) — Ambrosian (form of hymn poetry in iambic dimeter) [s.IX] LmLAurelian. 4, 4: Rithmus namque metris videtur esse consimilis, qui est modulata verborum compositio non metrorum examinata ratione, sed numero sillabarum atque a censura diiudicatur aurium, ut pleraque Ambrosiana carmina, unde illud: „Rex eterne Domine rerum creator omnium“, ad instar metri iambici compositum. [s.XI-XII] LmLIoh. Cott. mus. 19, 27: Cantus autem huiusmodi musici accuratos vocant, quod in eorum compositione cura adhibeatur. Hos etiam metricos per similitudinem appellant, quod more metrorum certis legibus dimetiantur, quemadmodum sunt Ambrosiani (inde LmLIac. Leod. spec. 6, 51, 13: Hi sunt perfecti cantus, quia legitimam sui moduli qualitatem observant in principio, medio atque fine, quemadmodum sunt Ambrosiani). [s.XV] LmLFr. Gafur. theor. 1, 1: inde hymni Ambrosiani dicuntur, quoniam eius tempore plurimum in ecclesia Mediolanensi cantari coeperunt. 2 ambrosianisch (dem liturgischen Gesang der Mailänder Kirchenprovinz zugehörig) — Ambrosian (belonging to the liturgy of Milan) [s.XV] LmLIoh. Olom. 5 p. 16: De clavibus cantus Ambrosiani. LmLIoh. Olom. 9 p. 48: De cantu Ambrosiano doctrina in ratione tonorum. Compositio cantus Ambrosiani in ratione tonorum, quamvis rigidior sit a Gregoriano, differre non videtur. Sed toni psalmidici seu „Saeculorum amen“ in eis ut plurimum aliter decantatur sub proportionata tamen consonantia. Reperio autem tonorum differentias in libris Ambrosianis aut vitio scriptorum aut alia negligentia saepius a vera dispositione et formatione congrua transmutatas. ibid.: Primi igitur toni in cantibus Ambrosianis ista sunt exempla (sim. LmLIoh. Olom. 9 p. 48-68). LmLFr. Gafur. extr. 8, 18, 5: Potest etiam <incipere> (om. ed.) (sc. sextus tonus) in ⋅g⋅ grave et in ⋅a⋅ et ⋅b⋅ primo acutis, licet non sit in usu Ambrosiano. LmLLad. Zalk. B 8: Tonus est subiectum (scilicet partiale) ipsius musicae et est triplex secundum tres causas efficientes ipsius musicae. Est enim tonus vulgaris, quem []adinvenit quidam magister nomine Tubal. Secundus est tonus Ambrosianus, cuius causae efficientes sunt duae, videlicet beatus Moyses cum beato Ambrosio. Tertius est tonus Gregorianus, quem adinvenit sanctus Gregorius, quo moderni et Latini musici utuntur. LmLLad. Zalk. B 10: Ambrosianus vero tonus extendit intensiones suas sive cursum suum magis assidue reverberando quintam cordam vel sextam per dyapente et quandoque sic fit in sedibus regularibus et quandoque in contrariis et tali tono utitur gens Sclavonica et Lombardica a Lombardia regione. ibid.: beatus Gregorius transtulit tonum magistri Tubal et Ambrosianum. LmLFr. Gafur. pract. 1, 3: sola linea inter quattuor aut quinque lineas glauco colore referta; hanc, quum linealem locum obtinet, ⋅C⋅solfaut ascribunt, sin spaciali loco descripta sit, vel ⋅C⋅faut gravem vel ⋅C⋅solfa superacutam indicabit, quod et Ambrosianis pernotationibus frequentatur. LmLFr. Gafur. pract. 1, 1: qui etiam in divinis antiphonas modulantur et psalmos, quod (licet improprie) Ambrosiani nostri atque Gregoriani clerici cantum planum vocant. LmLFr. Gafur. pract. 1, 8: Ecclesiastici autem Romanam et Ambrosianam sectantes institutionem vocem unam sub finali cuiuscunque autentice modulationis toni intervallo deponunt.subst.