Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
alûne mhd. st. f.
mhd. st. f., alûn mhd. st. m., nhd. alaun m.; mnd. alûn m., allune f.; mnl. aluun n.; ae. ælefn(e) f.; aus lat. alumen. — Graff I, 239.
Nur im Nom. Sing. vom 12.—14. Jh. belegt.
alune: Gl 3,407,66 (Hd.). 525,16. 546,19 (2 Hss.).
alun: Gl 3, 534,40 (2 Hss.). 546,19.
Alaun: alumen Gl 3,525,16. 534,40. 546,19. alune ł beize alumen 407,66.