Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
altinôn sw. v.
sw. v. — Graff I, 201.
altin-: 3. sg. -ot Gl 1,99,24 (R). 109,34 (ebda.). 2,306, 33 (Rb). 315,40 (Jb-Re); 3. pl. -oont 309,39 (Rb); -ont 101,45 (3 Hss., clm 19 417, 9. Jh.). 114,66 (M). 4,323,27 (mus. Salzb., 9. Jh.); 3. sg. conj. -oe S 200,26/27 (B); inf. gen. sg. -onis Gl 2,138,40 (Sg 299); dat. sg. -onne 142,51 (Lips. civ. Rep. ii. A. 6, Hildesheim 9. Jh.); part. prs. -onti S 201,26/27 (B); 2. sg. prt. -otes Gl 2, 142,63 (Lips. civ. s. oben; vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 520); 3. sg. prt. -ota 300,53 (M). 331,7. 332,62; 1. pl. prt. -otun (2 Hss.), -otunt (verstellt und dabei verschrieben?) 103,56. 57 (M); 3. pl. prt. -otun 764,29; ka-: part. prt. nom. sg. m. -oter 1,99,26 (R); nom. pl. m. -ote Beitr. 52,163 (c-, clm 14 379, 9. Jh.). — altano 3. sg. (conj.? oder als -ot zu lesen?, lat. indic.) Gl 2,299,55 (M).
aldinanti: part. prs. Gl 2,142,60 (Lips. civ. s. oben) 1) zeitlich ausdehnen: a) etw. aufschieben, hinausschieben, verzögern: kaaltinoter dilatus Gl 1,99,26. altinot ł untarteilit differt 109,34. altinont [quoniam quidam metropolitanorum ... ordinationes episcoporum facere] differunt [Conc. Chalc. xxv] 2,101,45. 114,66. 4,323,27. altinonis [nisi forte necessitas inexcusabilis praeparet tempus] dilationis (der Bischofsweihe) [extendi, ebda.] 2,138,40. altinotes [provincias ... visitandas ... quod hoc anno secundum ordinem] distulisti [Conc. Carth. lii] 142,63. altinoont differunt (für deferunt des Textes) [Greg., Hom. i, 10 p. 1470] 309,39. differt 315,40 (unter alphab. Glossen zu Greg. Hom.); b) jmdn. hinhalten, aufhalten: altinotun odo oporotun dilati sumus [ea contemplatione, Conc. Afr. xlvii] Gl 2,103,56, aldinanti varum [ebda.] 142,60. caaltinote [quod et recte pro percipiendo regno vixerunt et tamen diu ad percipiendum regnum] dilati [sunt, Greg., Hom. i, 19 p. 1513] Beitr. 52,163; c) ausbleiben, sich verzögern: ni altano [quia inventio se] non elongat [, si inquisitio non desistat, Greg., Hom. ii, 25 p. 1546] Gl 2,299,55; d) verweilen, sich aufhalten: altinotun katualotun [uno anno et mensibus tribus] remorati sunt [Pass. Sim. et Judae 538,39] Gl 2,764,29. 2) räumlich ausbreiten, wegschieben: a) ausbreiten, verbreiten: altinot dilatat ł amplat Gl 1,99,24. altinonne [quamquam novellae suggestiones ... formam accipient ..., non est] deferenda [sententia, sed potius exsequenda, Conc. Carth. v] 2,142,51 (Ausg. ferenda); b) fern rücken: α) etw. wegnehmen: altinota [qui (der Teufel) dum se divinitatem homini addere spopondit, immortalitatem] sustulit [Greg., Hom. ii, 25 p. 1550] Gl 2,300,53; β) etw. unbeachtet lassen, übersehen, versäumen: indi ni altinoe sunta neque dissimulet peccata delinquentium: sed mox ut coeperint oriri, radicitus ea ... amputet S 200, 26/27. min altinonti ne dissimulans aut parvipendens salutem animarum sibi commissarum 201,26/27; γ) etw. verleugnen, sich stellen als ob: altinot [Iesus ... matrem se nosse] dissimulat [Greg., Hom. i, 3 p. 1444] Gl 2,306,33. altinota [multo ante tempore dicere] dissimulaverat [: non novi vos, Hier. in Matth. 7,23] 331,7. lichisota altinota dissimulatur (für dissimilator, Bezeichnung des Herodes, ebda. 14,8) 332,62.
Abl. altinôd, -ôdî, -unga.