Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
âhtalîn adj.
adj.; vgl. Kluge, Stammb.3 § 201. — Graff I, 110.
âht-: nom. pl. f. -alino Gl 2,634,57; dat. pl. -alinen 663, 19 (a-); -linun 654,52 (alle drei clm 18 059, 11. Jh.).
jmdn. oder etw. verfolgend, jmdm. oder etw. nachstellend: âhtalino [cui (dem jungen Weinstock) ... capreae ...] sequaces [illudunt, Verg., G. II, 374] Gl 2, 634,57. âhtlinun [vires ... quibus in ... Syrtibus usi ...] sequacibus [undis, ders., A. V, 193] 654,52. ahtalinen [miscebant (die Cycloben) ... flammis ...] sequacibus [(dem Blitzstrahl) iras, ebda. VIII, 432] 663,19.